همــــــه اون روزا میگفتن شبای یلدا بلنــــــــــــده

با تو زود میگذره ساعت یـا که اون حـرفا چرنده؟

از همون شبیکه رفتی عــــــمریه چله نشـــــــــینم

کی میاد اون شب یلدا که بازم تو رو بـــــــــــبینم؟

تو که رفتی همه روزام مث شبهای یلدا بلــــــــــــــنده

اول یه فصل سردم که شباش به من میـــــــــــخنده

تا کجا ادامـــــــه داره شبــــــای بلـــــــــــند دوری

واسه من که شب گرفتم واسه تو که غــــرق نوری

قـــــــرار هر سال یلـــــدا که هنوز یـــــادت نرفته؟

گر چه این چله بلــــنده توکه روز یـــــــادت نرفته؟

تو مث شـــــــــــــبای یلدا واسه من بلـــــــند ترینی!

رفتنی بودی ورفتی تو همینـــــــی که هـــــــــمینی...

* با تو امشب اگر بودی یلدا بود *

بی تو هر شب که نیستی یلداست

چقدر دلم بهانه تو را میگیرد،گاه چقدر سخت است گفتن از دل .عجیب دلم بهانه تو را میگیرد،نمی دانم اگر بروی به دلم چه بگویم.

چقدر دلم میخواست کنارم بودی تا این بغض را میشکستم  و سر را میان بازوان پر از مهر تو می گذاشتم و تا انتهای شب می گریستم.

این مطلب را از وبلاگ (http://divoune.blogsky.com/) برداشتم:

وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی!

 وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیارکسی رو که به صداقت حرفات محتاجه!

 وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته!

بگذار دوستت بدارم
آنچنانکه خورشید زمین را دوست دارد
بگذار تو را در آغوش کشم
همچون هم آغوشی زیبای موج وساحل
بگذار تنها با تو بمانم مث وفای  ماهی به دریا
این  خواستگاه را نگذار ناکام بماند
بگذار برای زندگی بهانه ای زیبا
همچون عشق تو داشته باشم
این روح سرد از کجا آمده است
که من وتو را اینگونه در بر گرفته است
این قصه نباید ناتمام باقی بماند
این  قصه را پایانی شایسته باید باشد
چراکه من وتو می توانیم
باز روح عشق را در دنیای بی روح  بدمیم
بگذار با تو بمانم  مث قصه قدیمی برگ و درخت
که هر کدام جدا از هم هیچ سودی ندارند جز پریشان حالی
تو فرصت بده تا با تو بگویم
این عشق را می توان  دوباره ساخت
می توان دوباره معنا کرد
من وتو می توانیم  از آن افسانه ها باشیم
از آنان که فقط نامی از آنها در کتاب مانده است
شاید روزگاری تصنیف من وتو گردد ورد زبانها
جای لیلی
جای مجنون
جای فرهاد
جای شیرین
اگر تو خواهی شود

فقط به خاطر تو امشب بیدار می مانم تا به ماه سفارش کنم تو را ببوسد!

 تکیه به شونه هام نکن من از تو افتاده ترم

ما که به هم نمی رسیم بسه دیگه بزار برم کی گفته بود

 به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم حیف تو نیست

 کنج قفس چادر غم سرت کنم

 من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها

 نه برده ای حلقه به گوش نه ناجی فرشته ها

من عاشقم همین و بس غصه نداره بی کسیم

 قشنگیه قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

چه راحت گذشتی از من به خاطر او ....
...... دیریست فاصله هاست بین دستان تو و ویرانه های دل من ........ نمیدانی چه سهل و آسان دروازه های نگاهم به سنگ دلت بر خورد و چه نومیدانه  راهی دیار غربت و فراق شد ....  باشد من از تو و دلت گذشتم به خاطر تو ..... ولی تو ... از منو و دلم گذشتی به خاطر او .....  امروز میدانم که رفته ای ..... و شاید هیچ گاه باز نخواهی گشت ....  ولی با تمامی تار و پود تنم فریاد میزنم  تا جان در تنم باقیست در وادی غربت و تنهایی و فراق برایت دعا میکنم ....

دل تخته سیاه نیست که هرکی اومد روش بنویسه و هرکی هم رفت بشه اسمش را پاک کرد

با بال

شکسته

پر گشودن هنر است   

(متن پایین از این وبلاگ برداشتم(رعایت امانت)http://www.setareyesard.blogfa.com/)

آنقدر هستی و نیستی که دلم میگیرد

نه هستی که بدانم هستی.....نه نیستی که بدانم نیستی....خواهش می کنم یا باش ،یا.... باز هم باش

میشود آنقدر بمانی تا باور کنم که هستی؟

بهم نگو پر توقعی...تو هنوز باور نکردی که من از تو و دنیای تو چیز زیادی نمی خوام